ماجرا از اون روزی(خرداد ۹۱) شروع شد ک من متوه علاقه ی قلبی یه پسر نوزده شایدم بیست ساله به خودم شدم اون موقع ها من سوم راهنمایی بودم اون پسر ک اسمش مهدی بود و فامیل هم میشد از طریق شخصی به من اطلاع

بامهدی تصمیم گرفتیم که بهم دیگه محرم بشیم، فقط به خاطر اینکه دلمون نمی خواست گناه کنیم خدا هم ازمون ناراضی باشه توی یه روز از مرداد یعنی دقیقا بیستو چهار مرداد نودوشش توی شهر دیزیچه کنار پارک ساحلی به

بعد سه چهار ماه اومدم ک باز خاطره بنویسم آنقدر تو این مدت سرگرم مهدی بودم و بقیه زندگیم که حواسم به وبلاگ و خاطره نبود و از همه مهمتر اینکه اتفاق جالب هم برام نیفتاده ک بخوام برای خودم و مهدی توی این

این چند وقت که از کنکور مهدی میگذره با اینکه من امید داشتم که همه چی بهتر بشه اما... مهدی منو کلا فراموش کرده حتی دیگه جواب منونمیده، هرشب اشک منو در میاره ولی براش مهم نیس اصلا انگار ن انگار ک منم اد

سلام امشب دلم حسابی گرفته، بغض گلمو گرفته ولی دلم نمیخواد گریه کنم اما دست خودم نیست، اومدم بنویسم بلکه اروم شم اما حوصله نوشتنم ندارم مهدی تو تمام شب هایی که من دلم گرفت هیچ وقت کنارم نبودی

تولد بیست سالگیم بدترین تولد عمرم بود مهدی تولد منو یادش رفت، این یعنی من توی زندگیش نیستم اصلا و به من فکر نمیکنه بعدم بهونه میاره مهدی خیلی ازت ناراحتم مگه من ازت چیزی میخواستم که فراموش کردی هیچ وقت اینو یادم نمیره ک من تموم روز چشمم به گوشی بود ک فقط تو بهم تبریک بگی اما....این یعنی نامردی ک آدم...

سلااااام بالاخره بعد از کلی دلتنگی و انتظار قراره فردا همو ببینیم منکه کلی استرس دارم و دلشوره میدونم که مهدی هم همین حسو داره اما به خاطر اینکه من حالم خوب باشه و نگران نشم کلی هوامو داره و به روی خودش نمیاره خدایا خودت همه چی رو به خوبی بگذرون باورم نمیشه ک فردا قراره ببینمت دوباره بهترین مرد دنیا...

چقدر سخته دلتنگی اونم دلتنگی واسه کسی ک عاشقشیبهترینم , تمام شب ها رو با حسرت آغوشت میخوابم نزدیک به شیش ماهه ک ندیدمت جای بدش اینجاست ک بازم باید صبور باشم و منتظر گرفتن دستات ❤